I guess I’m stressed or maybe I’m depressed, oh what the heck…I just don’t know why I’m feeling bad. Im Moment, möchte ich einfach nur meine Ruhe haben. Einfach nicht denken, nicht hören…einfach gar nichts wissen. Aber wie soll das denn gehen?
O, naguguluhan kayo sa mga pinagsasabi ko ano? Meron lang akong galit sa kaloob-looban ko na di ko mailabas. Gustohin ko man, wala ring mangyayari dahil blood is thicker than water ika nga. May mga tao kasing (partly) naging kasangkot sa buhay ko na parang mga parasites. Mga taong walang paninindigan sa buhay at walang alam kundi ang umasa at kurakutan itong kasama ko. Itong kasama ko naman na malambot pa sa monay, sige rin ang kunsinte tapos at the end ako ang pinag ngangawaan. Bakit ba laging ako ang nagiging shock absorber ng mga tao? Ito nalang ba ang papel ko sa buhay? Do I really have to be understanding and patient all the time? I am sure you will say no, and yet how can I be different? It is what people expect from me. Oh shock, I just realized na ako ang may tupak.
I think I should bang my head on the wall several times para magiging clear ulit ang isipan ko. Namputsang buhay ito oo.