Lotto fever outbreak - Ilang milyong Aleman at iba pang mamamayang nakatira malapit sa border ng Germany ay nahawaan sa lotto fever na ito. Kasama na dito si Misis Lukresya Gayagaya. Wala sana akong planong makisali sa masa, pero kahapon nang pumunta ako sa tindahan para bumili ng office supplies. Nasulyapan ko ang monitor ng Lotto Computer, 43 million was boldly shown on the screen. Aba 38 lang yon nung Sabado, so ibig sabihin walang tumama sa jackpot last draw. I was waiting for my turn dahil may mga nauna sa akin, kaya nagkaroon ako ng panahong magmuni-muni. Para akong na hypnotized ng figure na nasa monitor kaya nung kausapin ako ng may-ari ng tindahan…hindi kaagad ako nakasagot. Frau Gärtner greeted me again…and I think she guessed what I have in mind. She said: “Oh Frau Hafner do you really need that amount?” hindi kaagad ako nakasagot. Then I said “ay aba oo ah, alam na alam ko kong saan ko gagastusin ang halagang yan”.

She asked: So tell me, how are you going to spend the money in case you win? My answer: Well, I’m going to give 3 million to my eldest. Two (2) million to my daughter and 1 million to Gillian (as savings of course). 20 million will be deposited in our swiss bank account and the rest ay para sa mga plano naming mag-asawa. We will leave Germany for good and we’ll go back to I love my own my native land Philipayns. There, I’m going to build my own charity institution para sa mga street children. Then I’ll buy a bahay kubo, para walang magkamaling kumidnap sa amin. She laughed dahil ako ay nagbibiro ika niya.

Kahapon, hindi ko nakuhang tumaya dahil hindi ko dala ang aking eyeglasses. Kumuha nalang ako ng isang lottery ticket para sa bahay ko ito gagawin. This morning as I was checking my emails, nasulyapan ko ulit ang papel naito na nakalapag sa tabi ng aking laptop. Parang nagsasalita na, sige na sige na tumaya ka na. Super lakas ng tukso kaya hayon pinuno ko na ang 12 boxes at dinala ko na rin kaagad sa lottery outlet para makahabol sa draw bukas.

Oh well…I am sure I’m not going to win dahil ang iba ay grabe kong makataya…libo-libo. Walang binatbat ang nag-iisa kong ticket kumpara sa kanila.

Kong hindi ko ma hit ang jackpot, hindi na rin ako maglotto…magastos eh tsaka sayang…dalawang pack din yon ng Marlboro. Mag stick nalang ako sa panaginip at pangarap, libre pa :).

Today is October 3 and it is a national holiday here in Germany. We (dahil german shepherd dog na rin ako) are celebrating “The Day of German Unity”. Anong ginagawa namin sa araw na ito? Wala! Pero malamang na ang mga high ranking officials at invited guests nila ay may party doon sa Berlin. Ang mga maliliit na tao na nakatulad ko o namin ay nasa bahay lang. Ay! Yong iba ay umaalis pala pero kami ay nandito lang sa bahay, nakapajama pa nga ako hanggang tanghali. Nakapajamang nakatunganga sa makulimlim na langit (at may hawak na isang tasang kape), nag-iisip ng wala. I was in the state of mental blankness ng bigla akong sinundot ni mister sabay sabing “magbihis ka na meme (tulog) queen, we go shopping”. Hah? Shopping where? Sarado lahat ngayon ah. Hubby: “But not in Netherland”. Oh yes, how can I forget that…malapit lang pala kami sa border. Then I said: “Oy magaling na lalaki, baka nakalimutan mo na ang naging experience natin last time as we went to the outlet store in Roermond. It took us three hours to drive there dahil halos lahat ng German ay naisipan ding pumunta doon.” Hubby: “Nah! Hindi siguro ganun katraffic papuntang Venlo.” Okay, Venlo is just 3 Kilometers away from our place so we took the risk. Haaay nakuuu, pa exit palang kami papuntang Autobahn nakita ko na ang haba ng pila ng mga sasakyan. Since nasa exit lane na kami, wala ng chance pang umikot…so ayon sige tuloy maneho.

Oh my holly goat! Nakaidlip nalang ako, nakanguya na ng tatlong chewing gum (napanis na kasi ang laway ko eh) hindi pa rin kami nangalahati sa tatlong kilometro. We left home around half past one and we arrived in Venlo at quarter to three. Naalala ko tuloy ang traffic sa Maynila na bumper to bumper, ganun din kanina sa Autobahn. Sa loob ng Mall kong wala lang kaming dalang shopping cart, siguro ang labas ay nguso to nguso dahil sa dami ng tao. Halo-halo pati ang amoy na hindi ko ma identify. It was not “Axe”, hindi rin “Charlie” at lalong hindi :devious “Jo Malone” (ngehehe, remember Malu Fermandez?). Majority ng mga shoppers ay german siyempre noh. Noon at ngayon ay walang pagbabago. Tuwing may darating na holiday, kahit isang araw lang yan…ang mga ito ay nag i-stockpiling. Para bang takot na maubusan at magutuman. Para bagang last chance na nilang mamili bago lulubog ang mundo. Basta’t yan ang impression ko sa kanila. Sa loob ng 24 years na pagtira ko dito ganun pa rin sila.

Napilitan lang kaming umalis dahil naubusan kami ng kape para sa coffee maker na ito. Bumili kami ng sako-sako na para sulit ang biyahe at saka mura lang kasi. Price comparison: one kilo Lavazza or Segafredo caffee, in Germany it cost 18.00 Euro, in Netherland we only pay half of the price. O di ba at cheaper sila? Pero sa susunod kong maubusan na naman kami ng kape (at nataon na holiday), mas pipiliin ko pang magsangag ng mais (pwede na kahit pang popcorn) at yon ang ilalaga ko kaysa makisunod doon sa crowd ng mga alimango.