salamat sa dalaw mo miss canada. hoy if you see me in person makikita mo how deep is my laugh lines na (hindi how deep is your lab ha). but then salamat sa compliment at baka bawiin mo pa :cheerful:

o ayan sama tayong mag ala jackie o, kailangan pa nating mag recruit para tayo dadami. tsaka cacofafay di falayfay…di ka mukhang jackie chan noh. oi masama yan ha, dafat lagi show lagi ang confidence…that will give u the aura of a real lady na may K. tsaka…yang pagkalukring mo will keep you young kaya keep it up…i lab it.

thanks for the wonderful birthday message you left on my blog..so touched and made me realized to enjoy my 20’s..40’s pala..:shock:

another great creation of yours,this new design,cool!
like the others,i always associate your blog with the coffee cup..that was during your aromatic blend days pa..:iloveu:

lumapad lalo ang puso ko sa dahil diyan sa sinabi mo :), thank you so much :shy:
sayang at wala pa noong Child Protection Services, di sana na report ko na yong mga kumurot sa akin :irked:

Kailangang ilabas mo yan. Mahirap kung hindi mo i-uha yan mag lalabasan ang uhog mo. hahaha. Hindi ang gusto ko talagang maging noon eh commercial TV model, yung mga OISHI kids at Tiki-Tiki syrup. Maliit pa ako nun dinadala na ako ng nanay ko sa mga fiestahan at ako ang unang pinapasayaw. Anak ng siopao ginawa akong robot eh basta may nadidinig akong tugtug nun sayaw ako sa lamesa lagi. Na alala mo pa ba ang “One Way Ticket”?

Yoko minsan isipin yung mga nakaraaan Ate Luks, ang hirap kumain ng asin lang ano? Ngayon de-lata na kami sarap na sarap na ako nyan. Chinelas ko nun kahoy ngayon Ralph Lauren na. Laruan ko nun lata ng alaska milk ginawang otto, ngayon may iPod na ako. Bag ko nun eh yung banig lang tig singkwenta centimos mahal na ganda-ganda na, eh ngayon Bag ko Armani na. Di ako nag brip nun kase pang mayaman lang, short ko butas lagi kita pwet ko, eh ngayon gusto ko pa rin walang brip eh sarap ng hangin pero di na butas kse Hugo Boss na gamit ko.

Pero Ate Luks, syempre pag nag tatrabaho ka na ok lang daw bumili ng ganun, pero poor pa din kami, kahit malalaki na kami dinadakdakan pa kami ng Nanay ko. Kase wag daw naming kalimutan yung … NOONG MGA PANAHON. Sabi ko nga, NO WAY ayoko ng kumain ng asin lang noh eh kung magkasakit ako sa bato?

Kaya pag nakakakita ako ng lumang letrato - parang tingin ko TANDA TANDA ko na, dami ko na ding puting buhok pero masarap yung simpleng buhay.. may kasunod na kabanata…

Hanggang sa muli Ate Lukz.

Nag mamahal,
K

P.S. Paki charge na lang yung credit card mo sa haba ng COMMENTs ko. Tuloy naging ENTRY ng buhay ko ang dating. :-D